"Miasto w mieście" czyli Cité Internationale Lyon. Francja

W 1984 roku władze Lyonu zdecydowały o przeniesieniu targów lyonskich z centrum Lyonu na tereny podmiejskie. Pozostały obszar miedzy zakolem Rodanu a parkiem Tête d'Or (największy park miejski Lyonu utworzony w połowie XIX wieku) postanowiono zagospodarować tworząc Cité Internationale Lyon - Międzynarodowe Miasto Lyon.

Zwycięzcą ogłoszonego w 1985 roku  miedzynarodowego konkursu na ten nowy projet urbanistyczny został Renzo Piano.

Renzo Piano (ur. 1937), włoski architekt, współautor projektu Centrum Pompidou w Paryżu; w 1998 roku otrzymał Nagrodę Pritzkera, najwyższe wyróżnienie w dziedzinie architektury.

Początkowo zamierzano zachować pozostałe na byłych już terenach targowych budowle i wkomponować je w nowy projekt. Ostatecznie podjęto decyzję o ich wyburzeniu ze względu na koszty renowacji, które byłyby wyższe od kosztów wyburzenia (pozostal tylko jeden budunek). Prace budowlane rozpoczęto w 1994 roku. W kolejnych latach powstawały nowe budynki kompleksu, modyfikowano decyzje, uwzględniano nowe możliwości inwestycyjne. 

Kompleks ukończono w 2006 roku otwarciem amfiteatru, które odbyło się 10 czerwca. Pierwszym kongresem wykorzystującym tę infrastrukturę był kongres francuskiego sektora ubezpieczeń wzajemnych.

Całością projektu, którego centralnym punktem jest częściowo zadaszony deptak dla pieszych, koordynował Renzo Piano we współpracy z francuskim architektem krajobrazu Michelem Corajoudem (1937-2014).

Powstał kompleks na planie lekkiego łuku o powierzchni 20 hektarów (jego długość to około 1100 metrów, szerokość do 130 metrów) będący centrum biznesowym, kulturalnym, turystycznym i mieszkalnym obejmującym biura, sale konferencyjne, hotele, kasyno, kina, restauracje, audytorium i apartamenty mieszkalne (pięć budynków obejmujących około 500 mieszkań). Oraz Muzeum Sztuki Współczesnej w Lyonie mieszczace się w owym jedynym niezburzonym budynkiem byłych terenów targowych wkomponowanym w kompleks. Znajduje się tutaj również Centrum Kongresowe i siedziba Interpolu.

Poruszanie się po Cité ułatwia trolejbus. 

Spacerujacym, czy udającym się do określonego celu w tym kompleksie  towarzyszą obiekty sztuki współczesnej. Wśród nich instalacja Yoko Ono zatytułowana "Pociag towarowy" (wagon pociągu podziurawiony kulami), pokłosie retrospektywnej wystawy artystki „Światło Świtu” zorganizowanej w 2016 roku w Muzeum Sztuki Współczesnej w Lyonie wchodzącym, jak wspomniano wczesniej, w skład kompleksu. 

Więcej zdjęć: https://www.facebook.com/share/p/1Ct4fCEpER/

Był sobie most. Arles, Francja

Był sobie most. Zwodzony. Przerzucony nad kanałem Arles - Port-de-Bouc (miejscowość nad Morzem Śródziemnym, w delcie Rodanu). Kanał miał powiększyć sieć połączeń wodnych Francji prowadzacych do Morza Śródziemnego. Most był drewniany i był jednym z jedenastu podobnych konstrukcji umożliwiających przejazd z jednego brzegu kanalu na drugi. 

Ten pierwszy, tuż za Arles, oficjalnie nosił nazwę „Pont de Réginel”, ale bardzo szybko zaczęto go nazywać „Pont de Langlois” - od nazwiska strażnika obsługującego go (podnoszącego i opuszczającego ruchome części umożliwiając tym samym przepłyniecie większych łodzi).

W lutym 1888 roku przybył do Arles Vincent van Gogh (1853-1890). Miał 35 lat. Rozpoczął najlepszy w swoim życiu okres twórczości: pola, domy, słoneczniki, mieszkańcy Arles... I Most Langlois. W różnych wersjach: z praczkami, z kobietą z parasolką przechodzącą właśnie mostem, z przebiegającą obok drogą...

W okresie marzec - maj 1888 roku powstały cztery obrazy olejne, jedna akwarela i pięć szkiców.  Przypuszcza się, że do tematu tego powracał dlatego, że kanały i mosty przypominały mu rodzinne strony w Holandii. 

W 1930 roku, pięćdziesiąt lat po śmierci Van Gogha, uwieczniony przez niego most zwodzony został zastąpiony konstrukcją żelbetową. Wycofujący się w 1944 roku Niemcy wysadzili wszystkie mosty nad kanałem, z wyjątkiem jednego, w miejscowości Fos-sur-Mer nad Morzem Śródziemnym. Został on w 1959 roku rozebrany z zamiarem przeniesienia go na miejsce mostu Langlois. Trudności konstrukcyjne uniemożliwiły ten zamiar - most został zatem złożony tuż koło śluzy Montcalde, kilka kilometrów od pierwotnego miejsca, stanowiąc niewątpliwą atrakcję turystyczną Arles. I uzyskał nową nazwę: Most Van Gogha.

Szkoda tylko, że organizatorzy turystyki zabezpieczyli dostęp do niego biało czerwonymi płotkami. Niczym roboty drogowe. Jak by nie było dyskretniejszyh metod zabezpieczenia takiego obiektu!

Cześć kanału niemal od ujścia do Rodanu do Mostu Van Gogha to swego rodzaju "osiedle mieszkaniowe". Przy jego brzegu cumują barki-mieszkania. Przed niektórymi założono małe ogródki.