Maurice Egerton, 4. baron Egerton (1874–1958) był synem Lady Anny Louisy Taylor i Alana de Tattona. Brat i siostra zmarli w dzieciństwie, Maurice pozostał jedynym spadkobiercą olbrzymiego majątku. Pasjonat lotnictwa, motoryzacji, fotografii i polowań.
Nie wnikając w szczegóły tytułów brytyjskiego systemu arystokratycznego - posiadając tytuł barona, Maurice Egerton był tytułowany "lordem", który to tytuł może być używany w stosunku do wszystkich stopni arystokratycznych (baronów, wicehrabiow, earlów i markizów, mimo ze lord jest w tej hierarchii stopniem najwyższym).
W czasie I wojny światowej służył jako porucznik w Ochotniczej Rezerwie Marynarki Wojennej. Po wojnie, w ramach programu Soldier Settlement Scheme (Program osiedlania żołnierzy) otrzymał ziemię w rejonie Ngata niedaleko Nakuru. Później kupił kolejne 21 000 akrów ziemi w tym samym obszarze. Na tej ziemi Egerton założył w 1939 roku szkołę o nazwie Egerton Farm School (obecnie Egerton University), która miała "przygotowywać białą europejską młodzież do kariery w rolnictwie".
Już wcześniej zbudował niewielki dom żeby mieć gdzie mieszkać, zaraz po tym drugi, nieco większy, z czterema sypialniami. W tym też okresie Maurice Egerton zapragnął zawrzeć zwiazek małżeński. Wybranką była "jasnowłosa Angielka o imieniu Victoria" (według innych źródeł austriacka księżniczka). Dziewczyna, po dwugodzinnej wizycie w jego dobrach, odrzuciła jego oświadczyny stwierdzając, że nie będzie mieszkała w kurniku.
Lord nie poddał się i w 1938 roku rozpoczął budowę domu, który odpowiadałby jej gustowi i standardom na miarę jej ambicji, i która uczyniłaby go godnym jej towarzystwa. Postanowił zbudować zamek na wzór neoklasycystycznej rezydencji rodzinnej w Tatton Park w Cheshire.
Nadeszła jednak II wojna światowa i budową została przerwana. Ostatecznie została ukończona w 1954 roku. Ale i ten "dom" nie spodobał się wybrance Egertona, która po raz drugi odrzuciła oświadczyny Lorda, tym razem nazywając zamek "pomnikiem próżności", spakowała walizki i wróciła do Anglii.
A upokorzony, zrozpaczny i rozgniewany Lord Egerton stał sie mizoginem. Zakazał kobietom wstępu do swojego domu, nawet żonom pracowników. Przyjaciele i znajomi, jeżeli chcieli widzieć się z właścicielem "musieli zostawić swoje żony przy bramie". Ten przekaz chyba lekko przesadzony - nie sądzę, żeby żony chciały w ogóle przyjeżdżać, wiedząc co je czeka.
Lord Egerton mieszkał samotnie w swoim zamku tylko cztery lata, do śmierci w 1958 roku (zmarł w wieku 83 lat).
W swoim testamencie Lord Egerton zastrzegł, że założona przez niego szkoła rolnicza ma być instytucją wyłącznie dla mężczyzn. Jednakże jego życzenia były spełniane zaledwie kilka lat. Wobec braku placówek edukacyjnych rzad Kenii nakazał przyjmowanie kobiet do szkoły.
W kolejnych latach szkoła zmieniła status - stała się uniwersytetem - Uniwersytetem Egertona, który secjalizuje się w rolnictwie i naukach pokrewnych.
W 1996 roku zamek, zarządzany przez Uniwersytet Egertona, został uznany za zabytek. Dla zwiedzajacych otwarto go w 2005 roku. A ponieważ Lord Egerton nie przewidział, że jego zamek zostanie w przyszłości zabytkiem, i nie zastrzegł w testamencie, że nie mogą go zwiedzać kobiety, mogę wejść do wnętrza i zobaczyć co czas zrobił z jego zamkiem, w którym "legiony gości podziwiały ten ślad kolonialnego przepychu".
Do realizacji swojejego projektu zatrudnił Egerton angielskiego architekta Alberta Browna.
Zamek posiada 52 pomieszczenia spośród ktorych na pierwszym miejscu wymieniane są: sala taneczna z organami elektrycznymi oraz ciemnia fotograficzna. Poza tym "normalka": zielone marmury kominków z Włoch, płytki ceramiczne zdobiące wnętrza z Chin, cynkowe dachówki z zagranicy (brak danych zza ktorej), brytyjski dąb do wyłożenia ścian wewnątrz i budowy schodów.
Jedynymi lokalnymi materiałami budowlanymi użytymi do budowy zamku było pewnego rodzaju drewno i kamienie z okolic Nakuru.
W sali balowej miały zachwycać towarzystwo organy z 411 piszczałkami. Nie wiem czy kiedykolwieki sala balowa i organy były wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem (bale, przyjęcia), wiadomo natomiast, że kilkukrotnie w ciągu roku rezydent zamku zapraszał muzyków z Europy żeby posłuchać granych na organach jego ulubionych utworów.
Wyobraźnia mnie zawodzi - nie potrafię sobie wyobrazić jak wyglądały kiedyś te pełne przepychu komnaty. W sali balowej powyrywane z podłogi klepki, zdezelowane pianino, we wpuszczonych w ściany gablotach przysypane grubą warstwą kurzu artefakty.
Większość pokoi bez żadnego wyposażenia, w niektórych niby jakieś wystawy... sprzed lat...
Pusto...
Smutno...
