Emerytka w podróży - blog retrospektywny

„Dinozaury, pył księżycowy, zbroje samurajów, wilki tasmańskie, minerały i skamieniałości, teleskop astronomiczny, mumie egipskie… Podziwiaj piękno i różnorodność kolekcji z zakresu historii naturalnej, nauk humanistycznych oraz nauki i techniki”.

Tak scharakteryzowane jest otwarte 20 grudnia 2014 roku muzeum w Lyonie, na krańcu Presqu'île – półwyspu utworzonego przez rzeki Rodan i Saonę. U zbiegu dwóch rzek. Dlatego taka nazwa – francuski wyraz confluence znaczy „zbieg”. Liczba mnoga (confluences) w tytule muzeum to odniesienie do idei utworzenia muzeum – zbiegu (raczej spotkań) różnych kultur w zbiorach i na organizowanych w muzeum wystawach.

Muzeum stanowi część projektu „Confluence Lyon” – projektu rewitalizacji postindustrialnego obszaru na południowym krańcu półwyspu, u zbiegu Rodanu i Saony. Zobacz: https://emerytkawpodrozy.blogspot.com/2026/05/lyon-confluence-wyjatkowy-projekt.html

Musée des Confluences odziedziczyło kolekcje o historii sięgającej pięciu wieków. 3,5 miliona artefaktów przechowywanych w muzeum stanowi ważną część francuskich zbiorów publicznych z zakresu nauk przyrodniczych, humanistycznych oraz nauk ścisłych i technicznych. Powstało na bazie zbiorów nieistniejących już muzeów: Muséum d’histoire naturelle de Lyon (Muzeum Historii Naturalnej w Lyonie), Musée Guimet, a także Musée colonial de Lyon (Muzeum Kolonialne w Lyonie) utworzonego przez Édouarda Herriota w 1927 roku. Dodatkowo zbiory muzeum powiększyły się dzięki licznym darom i dużym darowiznom.

„Dekonstruktywistyczny projekt architektoniczny budynku muzeum, przypominający unoszącą się w powietrzu kryształową chmurę ze stali nierdzewnej i szkła” został stworzony przez austriacką firmę Coop Himmelbau.

[w ślad za AI] Dekonstruktywizm to postmodernistyczny nurt w architekturze i sztuce który rozwinął się późnych latach 80. XX wieku. Cechuje się celową fragmentacją, brakiem symetrii i łamaniem zasad klasycznej geometrii, tworząc wrażenie chaosu i niestabilności. Kwestionuje on tradycyjne podejście do funkcjonalności, eksponując surowe elementy konstrukcyjne oraz dynamiczne, krzywoliniowe formy. Główni przedstawiciele: Frank Gehry, Zaha Hadid (Centrum Kulturalne im. Hejdara Alijewa w Baku, Azerbejdżan; https://emerytkawpodrozy.blogspot.com/2019/03/jak-biaa-falujaca-sukienka-marilyn.html, Daniel Libeskind (apartamentowiec Złota 44 w Warszawie), Rem Koolhaas. Przykład: Muzeum Guggenheima w Bilbao, Krzywy Domek w Sopocie)

Muzeum ma 44 m wysokości, 150 m długości i 83 m szerokości. Całkowita powierzchnia muzeum to 22 000 m², z czego 6500 m² przeznaczone na wystawy, cztery przestrzenie do organizowania eventów oraz dwa audytoria. Zgodnie z założeniem w muzeum ma być dziewięć wystaw równoległych (4 stałe i 5 czasowych).

Cztery wystawy stałe to:

~ „Początki – Historie Świata” (Origins – Stories of the World),

~ „Gatunki – Sieć Życia” (Species – the Web of life"),

~ „Społeczeństwa – Teatr Ludzki” (Societies — Human theatre)

~ „Wieczność – Wizje Zaświatów” (Eternities – Visions of the beyond").

W czasie mojej wizyty w muzeum były tylko trzy wystawy czasowe:

– Niesamowite! (Awesome!) Wystawa, przeznaczona dla dzieci w wieku od 8 do 12 lat, oferuje możliwość zrozumienia mechanizmów adaptacji i aklimatyzacji, które wyjaśniają niezwykłe zdolności (np. możliwość wytrzymania kilka tygodni bez jedzenia dzięki nietypowym garbom na grzbiecie)

– Zombie – U źródeł (Zombies – the origins). Wystawa przedstawia historię wywodzące się ze złożonej interakcji między religiami Afryki Subsaharyjskiej, kulturami rdzennej ludności Karaibów i traumą niewolnictwa. I przenikanie tych historii do popkultury.

– W Mali, kiedy zwierzęta tańczą (In Mali, when animals dance). Nawiązanie do festiwali sogow bò (UNESCO) (dosłownie „zwierzęta wychodzą”) odbywanych w Mali nad brzegiem rzeki Niger.