Holmenkollbakken – bardziej znana jako Holmenkollen. Oslo, Norwegia

Holmenkollen to dzielnica mieszkaniowa położona w odległości około dziesięciu kilometrów na północ od centrum Oslo. Do ostatnich dekad XIX wieku był to obszar wiejski (na wysokości około 370 m. n.p.m.). W 1887 doprowadzono tam drogę i obszar ten stał się terenem rekreacyjnym. Zbudowano pierwsze schroniska turystyczne, hotele i sanatoria (w 1894 roku Holmenkollen Sanatorium og Turisthotell, a w 1900 roku Voksenkollen Sanatorium). Aby zapewnić wystarczające zaopatrzenie hoteli w wodę, zbudowano tamę, która u podnóża jednego ze wzgórz utworzyła małe jezioro (Besserudtjernet).

Już wcześniej, od 1879  do 1891 roku zaczęto na tym terenie organizować zawody narciarskie Husebyrennet, chociaż pierwszą, drewnianą skocznię narciarską – Husebybakken – zbudowano dopiero w 1892 roku. Wtedy też, 30 stycznia 1892 roku odbyły się pierwsze zawody skoków narciarskich. Najdłuższy skok wtedy na niej oddany mierzył 21,5 metra. Zawody te zgromadziły ponad piętnaście tysięcy widzów.

Przez pierwszą dekadę funkcjonowania profil skoczni był właściwie co roku zmieniany, 1910 po raz pierwszy został przebudowany przyjmując formę kamiennej konstrukcji. W pierwszych dekadach XX wieku przyjęło się stosowanie nazwy „Holmenkollbakken” (Skocznie Holmenkollen)

Nazwa Holmenkollen to nazwa własna wzgórza, w którym to słowie „holmen” oznacza „wysepkę” lub „małą wyspę” (często używane w norweskich nazwach miejscowych) „kollen” natomiast oznacza "wzgórze" lub "pagórek".

Skocznia, w ciągu swoich ponad stu lat istnienia była 19 razy przebudowywana i modernizowana. Podczas II wojny światowej obiekt służył jako baza wojskowa. W czasach zimnej wojny – do 1986 roku – z umieszczonym pod nią bunkrem była tajnym centrum dowodzenia NATO na wypadek wojny z ZSRR.

W 1952 roku Holmenkollen gościło uczestników igrzysk olimpijskich. Specjalnie na tę okazję zbudowano pod skocznią stałe trybuny oraz loże sędziowskie. Igrzyska obserwowało ponad sto tysięcy widzów.

Konstrukcja i tym samym wygląd skoczni był, i jest, nietypowy. Ponieważ wzgórze Holmenkollen jest zbyt niskie, by pomieścić dużą skocznię, część zeskoku znajdowała się na sztucznie dobudowanym wzniesieniu natomiast wybieg i część stadionu znajdowały się w dużym wykopie.

W 2005 roku władze Oslo podjęły decyzję o zburzeniu zabytkowej skoczni i wzniesieniu na jej miejsce nowoczesnego obiektu. Przygotowania trwały kilka lat – ostatni konkurs w historii ponad stuletniego obiektu odbył się 9 marca 2008 roku. Jesienią 2008 roku rozpoczęła się rozbiórka skoczni, a na jej miejscu powstał nowy obiekt, którego oficjalne otwarcie odbyło się 3 marca 2010 roku a pierwsze zawody Pucharu Świata na przebudowanej skoczni Holmenkollbakken odbyły się 14 marca 2010 roku. I ten obiekt ma, podobnie jak poprzednik  nietypową konstrukcję – „nadsztukowany” wybieg wobec niewystarczającej wysokości wzgórza. W konstrukcji pod wybiegiem usytuowano pomieszczenia, m.in. symulator skoków narciarskich oraz muzeum narciarstwa (nieczynne podczas mojego pobytu). Szkoda, bo z opisów wynika, że w muzeum zgromadzone cenne historyczne artefakty – od nart z czasów prehistorycznych, do tych używanych przez Wikingów oraz sprzętu używanego w czasie wypraw Nansena i Amundsena.

Skocznia jest częścią Narodowego Stadionu Holmenkollen, który obejmuje również skocznię Midtstubakken, będącą połączeniem narciarstwa biegowego i biathlonu

W czasie pobytu w Oslo zatrzymałam w pensjonacie w sąsiedztwie skoczni – właściwie tuż obok głównego wejścia do obiektu. Zatem kilka słów o tym co w pobliżu.

 

Z niewielkiego wzgórza naprzeciwko skoczni patrzy na nią prawie siedmiometrowej wysokości troll – Kollentrollet –„symbol norweskiego folkloru” i bohater wielu nordyckich legend. Autorem pomnika jest norweski rzeźbiarz Nils Sigurd Aas (1933–2004).

Kaplica Holmenkollen została wzniesiona w 1903 roku według projektu architekta Holgera Sindinga-Larsena jako kaplica dla sportowców oraz turystów coraz częściej odwiedzających te tereny. Dopiero w 1913 roku, oprócz nabożeństw sportowych, przeznaczono ją na nabożeństwa i ceremonie takie jak chrzty, konfirmacje, śluby i pogrzeby. Kaplica była, i jest też często odwiedzana przez członków rodziny królewskiej. 23 sierpnia 1992 roku kaplica spłonęła podpalona przez członków zespołu blackmetalowego.

Nową kaplicę zaprojektował architekt Arne Sødal. Drewniane elementy zostały wykonane w innej części kraju i „złożone” na miejscu spalonej kaplicy w 1996 roku. Kaplica pełni funkcję nowego, czynnego kościoła.

 

 

Otwarte w 1891 roku schronisko turystyczne Frognerseteren  (w odległości około 1,6 km od skoczni) z ciekawymi elementami „dragestil” – stylizowanymi głowami smoków wieńczącymi dach. 

 

Pomników nie zliczę, między innymi pomnik Olafa V (1903–1991) króla Norwegii w latach 1957–1991, na nartach biegowych i ze swoim ulubieńcem, pieskiem. 

Do całego kompleksu można łatwo dojechać metrem - linia nr 1 (niebieska); stacja Hollmenkollen.

Las Karura. Nairobi, Kenia

 

Obszar na północ od centrum Nairobi to dorzecze rzeki Narobi, niegdyś silnie zalesione. Pozostałością tego pierwotnego lasu jest las Karura – las miejski w Nairobi o powierzchni około 1050 hektarów, co daje mu drugą pozycję (pod względem wielkości [1]) na świecie, po Lesie Tijuca w Rio de Janeiro w Brazylii. Las przecina kilka rzek będących dopływami rzeki Nairobi.

Zarejestrowany w 1932 roku las składa się z trzech części oddzielonych drogami Limuru i Kiambu. Największa, środkowa część ma powierzchnię około 710 hektarów, zachodnia cześć, Sigiria ma powierzchnię około 250 hektarów. Część na wschód od drogi Kiambu została objęta specjalnymi prawami i nawet nie jest wyraźnie pokazana na mapie terenu.

Jak w wielu podobnych miejscach na świecie obszar lasu, nie tak daleko od centrum miasta, stał się przedmiotem zainteresowania inwestorów budowlanych. Jego części zostały wyłączone z terenów o statusie lasu w 1989 roku. W latach 1994–1998 łącznie 564,14 hektarów lasu zostało potajemnie przydzielonych 64 różnym firmom pod projekty mieszkaniowe. Około 1995 roku istniały już plany budowy osiedla mieszkaniowego w lesie, ale sprzeciw mieszkańców doprowadził do tymczasowego zawieszenia tych planów.

Projekty ponownie ożyły we wrześniu 1998 roku. Wycinka lasu – pierwszy etap realizacji inwestycji – wywołała jednak gwałtowne protesty obrońców przyrody. 7 października 1998 roku plac wycinki/budowy został zajęty przez demonstrantów. Protest przerodził się w przemoc, a buldożery i inny sprzęt używany do wycinki zostały zniszczone.

Rozpoczęła się teraz prawdziwa batalia na rzecz ochrony tego miejsca. Na czele szeroko nagłośnionej kampanii na rzecz ratowania lasu stanęła Wangari Maathai. 

Wangari Muta Maathai (1940–2011) – pierwsza w Afryce Wschodniej profesor uniwersytecka (Uniwersytet w Nairobi). Studiowała biologię, weterynarię i filozofię.

Działaczka społeczna, ekologiczna i polityczna. Posłanka do parlamentu Kenii, w okresie 2003–2005 pełniła funkcję zastępcy ministra środowiska i zasobów naturalnych w rządzie prezydenta Mwai Kibaki.  

Założycielka Ruchu Zielonego Pasa, pozarządowej organizacji zajmującej się ochroną środowiska, skupiającej się na sadzeniu drzew, ochronie środowiska i prawach kobiet.

W 2004 roku otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla za pracę na rzecz ochrony środowiska, rozwoju, demokracji i pokoju.  Była pierwszą Afrykanką uhonorowana tą nagrodą.

8 stycznia 1999 roku, gdy grupa kobiet pod przewodnictwem Wangari Maathai zorganizowała demonstrację polegającą na sadzeniu drzew w pobliżu lasu, zaatakowała je duża grupa ochroniarzy. Kilka z nich zostało rannych, w tym Maathai. Kolejnych kilka protestów zorganizowali studenci Uniwersytetu w Nairobi. 20 stycznia 1999 roku kilku studentów zostało rannych w starciach z policją. Uniwersytet w Nairobi został tymczasowo zamknięty, a wszyscy studenci otrzymali nakaz opuszczenia kampusu.

 

Mimo poparcia projektów budowlanych przez Ministra Zasobów Naturalnych („Nairobi, jako rozwijające się miasto, potrzebuje przestrzeni do rozwoju”) i jednego z profesorów Uniwersytetu w Nairobi, specjalizującego się w urbanizacji, plany mieszkaniowe zostały ostatecznie odrzucone z powodu braku poparcia społecznego.

W 2003 roku, po zmianach polityczno-personalnych w rządzie, zmieniło się podejście w tej dziedzinie. Ustawa o lasach z 2005 roku znacznie utrudniła wyrejestrowywanie terenów zadrzewionych z rejestru lasów. Las Karuru został uratowany.

Uratowany przed wycinką i zabudową, ale to nie znaczy, że nie było innych problemów. Problemem był skład gatunkowy lasu. W pierwszej dekadzie XXI wieku, gatunki rodzime stanowiły zaledwie około jedną trzecią drzewostanu. Pozostałą część stanowiły egzotyczne dla tego regionu gatunki drzew, które zaczęto sadzić pod koniec XIX wieku, kiedy to pierwotny drzewostan został przetrzebiony przez kolonistów aby zapewnić materiał i paliwo niezbędne do budowy linii kolejowej z Mombasy do Ugandy, a także do budowy domów. Te obce gatunki, głównie eukaliptusy i cytrusy mają negatywny wpływ na zasobu wodne (pochłaniają znaczna ich część). Poza tym nie mogą się nimi żywić chociażby gerezy, które wolą mieć w jadłospisie rodzime gatunki roślin.   

Podjęto realizację projektu mającego na celu przywrócenie lasu do stanu naturalnego, czyli wycinkę tychże obcych gatunków i zastępowanie ich drzewami typowymi dla tego regionu, np. Markhamia (tulipanowiec nilowy). Realizacja projektu została zawieszona na sześć lat z powodu zakazu wycinki w lasach publicznych obowiązującego od 2018 roku. Zakaz ten został zniesiony w połowie 2023 roku.

Kiedy zaczęłam – przed wyjazdem – studiować plan Nairobi, duża, zielona plama w północnej części miasta od razu zwróciła moją uwagę. Las Karura! I od razu pojawiło się pytanie – czy będę mogła się tam wybrać? Już na miejscu dowiedziałam się, że tak, chociaż jeszcze kilkanaście lat temu odpowiedź nie byłaby taka prosta. Las „cieszył się” złą sławą – napady i rabunki były powszechne. W pewnym momencie „odkrywano tam średnio jedno ciało na dwa tygodnie”. W 2009 roku las został ogrodzony – ogrodzenie pod napięciem (!) – stając się miejscem rekreacji.

Odnotowuje się około 16000 wejść miesięcznie (wstęp płatny). I chociaż 70% odwiedzających stanowią mieszkańcy Kenii, głównie rezydenci z Nairobi, las cieszy się coraz większym uznaniem podróżników i turystów międzynarodowych o czym ma świadczyć fakt, że Karura otrzymał Certyfikat Doskonałości TripAdvisor dwa lata z rzędu (2014,2015) i znalazł się na 4. miejscu na liście 101 atrakcji w Nairobi. Odwiedzający mają do dyspozycji 50 kilometrów ścieżek do spacerów, biegania czy jazdy na rowerze. Są też polanki piknikowe i liczne ławki w alejkach. Nie wiem tylko dlaczego do większości z nich prowadzą schody! Jako atrakcyjne miejsca wymieniane są: staw z liliami, wodospad, mokradła, jaskinie Mau Mau, jezioro z motylami, las bambusowy, stary kościół.

Pięćdziesięciu kilometrów nie przeszłam, co najwyżej 10-15, ale i tak byłam usatysfakcjonowana. Staw z liliami obeszłam dookoła, wodospad niewielki ale fajnie było koło niego posiedzieć, jaskinie określone nazwą powstańczego ruchu niepodległościowego (Mau Mau) okazały się być zamieszkane już przed dwoma tysiącami lat. 

Stary kościół od strony lasu jest niedostępny – można do niego dostać się od strony obwodnicy. Wybrania przeze mnie trasa nie wiodła mokradłami ani lasem bambusowym, za to miejscami przypominała mi ścieżkę przez Puszczę Sandomierską.

Domowników tego lasu wielu nie spotkałam (Las Karura jest domem dla m. in.: dujkerów, świń buszowych, żenet, cywet, miodojadów, jeżozwierzy, małp z rodziny koczkodanowatych, wiewiórek, zajęcy, nietoperzy owocożernych, około dwustu gatunków ptaków oraz różnych gadów i motyli) ale kilka „małpiatek” nad głową, w koronach drzew wypatrzyłam. Tylko jedna dała się sfotografować.

Uwaga praktyczna – do lasu nie można wnosić plastikowych butelek z wodą. Wiedziałam o tym, i pani strażniczka przeglądając mój plecak wyglądała na zawiedzioną widząc metalowy bidon (zawiedziona, bo nie miałam potrzeby kupić oferowanych przy wejściu właśnie metalowych pojemników na wodę. Nie tanich!).

I tylko taka refleksja mi się nasunęła – jak dobrze, że wędrując Laskiem Wolskim nie muszę się zastanawiać czy jest ogrodzony, czy nie…

Więcej zdjęć:https://www.facebook.com/share/p/188TWaGvgA/

---

[1] Las Wolski w Krakowie zajmuje powierzchnię 419 hektarów.