Prawie, że na końcu… Liechtenstein. Cz. I.

 

Nie na końcu świata, raczej „przy końcu”... Przy końcu klasyfikacji „terytorialnej” i „ludnościowej”. Liechtenstein, mikropaństwo położone nad Renem, między Austrią a Szwajcarią, zajmuje 189. miejsce na świecie pod względem powierzchni (160,5 km²) i 187. miejsce pod względem liczby ludności (ok. 40 tys. mieszkańców). Jest czwartym najmniejszym krajem Europy (mniejsze są: Watykan, Monaco i San Marino).

Księstwo Liechtensteinu powstało 23 stycznia 1719 roku z połączenia majątków Schellenberg oraz Vaduz. Pełną suwerenność uzyskało w 1866 roku po rozwiązaniu Związku Niemieckiego[1]. Liechtenstein jest monarchią, na czele której stoi – od 1989 roku – książę Liechtensteinu, Jan Adam II (ur. 1945). Faktyczną władzę jako regent sprawuje od 2004 roku jego syn, książę Alojzy (ur. 1968). Szefową rządu (premierem) jest Brigitte Haas (ur. 1964), która objęła urząd 10 kwietnia 2025 roku jako pierwsza w historii tego kraju kobieta na tym stanowisku. Vaduz[2], o którym pierwsze wzmianki pochodzą z 1150 roku, jest stolicą Liechtensteinu i siedzibą administracyjna regionu, Sądu Najwyższego i Rodziny Książęcej.

Do Liechtensteinu, a właściwie do Vaduz, przyjechałam z austriackiej miejscowości Feldkirch, w której się zatrzymałam na nocleg (ceny hoteli w Liechtensteinie do „budżetowych” nie należą, a komunikacja autobusowa między Feldkirchem a Vaduz jest doskonała; komunikacja kolejowa istnieje, ale w czasie mojego pobytu fragment torów był w remoncie i funkcjonowała zastępcza komunikacja autobusowa). Wysiadłam z autobusu przed centrum Vaduz – stąd wypatrzyłam (na mapie) najkrótsze (około 900 metrów) dojście nad Ren, wzdłuż którego przebiega cała zachodnia granica Liechtensteinu ze Szwajcarią. Spodziewałam się ujrzeć Ren taki jak widziałam przed laty w Kolonii… szeroki, głęboki…

Cóż, klimat mamy jaki mamy, rzeki się nam zmniejszają, wysychają…

Wybrałam ścieżkę nad samą rzeką (druga biegła szczytem wału przeciwpowodziowego). Właściwie to nie ścieżka, ale Szlak Planetarny wzdłuż którego ustawiono modele (pomniki) planet Układu Słonecznego. Nie ustawiono ich dowolnie – zarówno wielkości planet jak i odległości między nimi są odwzorowane w skali 1:1.000.000.000. Celem tej instalacji artystycznej, bo tak chyba można nazwać całe przedsięwzięcie, jest „doświadczenie odległości między planetami i pogłębienie wiedzy na temat naszego Układu Słonecznego”. Fakt, każde wyobrażenie planety na tej ścieżce zostało opisane, można się doszkolić w zakresie podstawowej wiedzy o planetach.

Całego szlaku – około 5 kilometrów – nie doświadczam, kończę Szlak Planetarny na Jupiterze, tuż przed drewnianym mostem na Renie, czyli po przejściu jakichś 750 metrów. Wszak nie tylko dla tego Szlaku tutaj przyjechałam. 

Najpierw jednak przechodzę na druga stronę Renu, do Szwajcarii. Przechodzę Starym Mostem Reńskim Vaduz–Sevelen, ostatnim zachowanym drewnianym mostem nad „alpejskim” Renem.  Most został wzniesiony w latach 1900–1901 zastępując wcześniejszą konstrukcję z 1870 roku (którego filary zostały wykorzystane w tej budowli). Ma długość 135 metrów, jest kryty, wsparty na pięciu filarach. Od 1975 roku jest zamknięty dla ruchu samochodów, służy nadal jako przejście graniczne dla pieszych i rowerzystów.

Kieruję się teraz do centrum Vaduz, pierwszym obiektem, który napotykam jest Katedra św. Floryna[3] (w niektórych źródłach św. Floriana, ale to dwaj różni święci), neogotycki kościół zbudowany w latach 1868–1873 przez Friedricha von Schmidta na fundamentach wcześniejszej, średniowiecznej budowli. Pierwotnie był to kościół parafialny, status katedry uzyskał w 1997 roku, kiedy została ustanowiona archidiecezja Vaduz. Obok kościoła znajduje się kaplica/krypta grobowa. Zamknięta, ale uwagę zwracają współczesne drzwi z wyobrażeniem biblijnej sceny wskrzeszenia Łazarza Dzieło włoskiego artysty Camelo Puzzolo z 1992 roku.

Kontynuacja postu: https://emerytkawpodrozy.blogspot.com/2026/08/prawie-ze-na-koncu-lichtenstein-cz-ii.html

---

[1] Związek Niemiecki – konfederacja państw niemieckich i wolnych miast, utworzona podczas kongresu wiedeńskiego służąca wspólnemu zorganizowaniu gospodarek tych państw.

[2] Vaduz nie stanowi samodzielnego ośrodka miejskiego (administracyjnie nie ma w Liechtensteinie miast), a wraz z sąsiednimi gminami Schaan i Triesen tworzy aglomerację o łącznej populacji ok. 18 tys. mieszkańców.

[3] Floryn, wyznawca (zm. 856) – żyjący w VI lub VII wieku święty Kościoła katolickiego, jeden z pierwszych świętych diecezji Chur w dzisiejszej Szwajcarii.