Skoro we wpisach na moim blogu nawiązuję do różnych świąt nietypowych, to nie mogę pominąć Ogólnopolskiego Dnia Seniora.
O ile Międzynarodowy Dzień Osób Starszych obchodzony na całym świecie 1 października został ustanowiony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ (w 1990 roku), to polskie święto poświęcone moim rówieśnikom nie ma oficjalnego aktu prawnego ani jednego państwowego twórcy. Ogólnopolski Dzień Seniora w Polsce, świętowany 14 listopada, został spopularyzowany przez organizacje pozarządowe, stowarzyszenia oraz instytucje zajmujące się osobami starszymi. Celem tego święta jest rozpowszechnianie wiedzy o prawach osób starszych, w tym prawie do godnego ich życia, promowanie aktywności osób w podeszłym wieku oraz dążenie do integracji młodszych grup społecznych z seniorami.
Promowanie aktywności!
Moja aktywność w mijającym roku, podobnie jak w ciągu ostatnich kilkunastu latach, koncentrowała się na podróżach. W 2026 roku odbyłam pięć podróży, które trwały łącznie 94 dni/trzy miesiące. Odwiedziłam osiem krajów, w tym cztery po raz pierwszy (Kenia, Monako, Lichtenstein, Irlandia). W pozostałych czterech (Francja, Niemcy, Austria, Turcja) odwiedziłam miejsca, w których wcześniej nie byłam.
Nie mogę też zapomnieć, że życie – kolejny incydent na Bliskim Wschodzie – wymusiło zmianę planów. Kwiecień miał wyglądać zupełnie inaczej. Pozostało mi nadrobienie zaległości „europejskich”. W końcu będąc na „moim” kontynencie, zawsze mogę, w ostateczności, gdy zwiodą połączenia lotnicze, wrócić do Polski na piechotę!
14 stycznia–9 lutego: Kenia
12 kwietnia–6 maja: Monako, Francja (Prowansja i Lyon)
13–17 czerwca: Irlandia (Dublin)
13–27 lipca: Niemcy (Monachium, Füssen/Newschwanstein, Lindau), Lichtenstein (Vaduz), Austria (Bregencja, Feldkirch, Salzburg)
16 września–10 października: Turcja
Mam co wspominać…
Podróż po południowych rejonach Francji to podróż szlakiem artystycznym – Chagall, Matisse, Picasso, Van Gogh, Renoir… O niektórych ze spotkań ze schedą artystów, dla których Prowansja stała się domem, już pisałam, do innych jeszcze będę wracała.
Monachium to oddzielny rozdział – każdy czas spędzony tam byłby za krótki. Królowały sztuka i historia. Jeszcze do nich wrócę – we wpisach na blogu.
Stara Pinakoteka
Potem były zamki, w tym ten najsławniejszy – Neuschwanstein, najsławniejszym spośród zamków Ludwika II Bawarskiego. I Jezioro Bodeńskie. https://emerytkawpodrozy.blogspot.com/p/niemcy.html
Stąd już blisko do Liechtensteinu. Zamek Vaduz z XIV wieku, będący siedzibą rodziny książęcej Liechtensteinów, wiszący na skale, na wysokości 570 m n.p.m., widziałam z każdego punktu w mieście Vaduz. https://emerytkawpodrozy.blogspot.com/p/liechtenstein.html
Wizyty w Salzburgu nigdy nie planowałam, ale kiedy okazało się, że z tej podróży najlepiej wracać pociągiem, który jedzie przez Salzburg, włączyłam go do harmonogramu. I tak „spotkałam się” z Mozartem.
Stambuł, Troję i Pergamon w Turcji zwiedziłam lata temu (Stambuł przypomniałam sobie w ubiegłym roku w czasie stopoveru w podróży do Bahrajnu i Omanu). Ale „na liście” miejsc do zobaczenia była Kapadocja. Zanim dojechałam do Göreme, zanim spędziłam godziny wędrując między kominami wróżek, zanim zwiedziłam skalne miasta i kościoły, odwiedziłam Ankarę, Efez, Pamukkale, Adanę, Mersin i Tars a w Konyi poddałam się urokowi i mistycyzmowi tańca derwiszów.
https://emerytkawpodrozy.blogspot.com/p/turcja.html
A „po drodze” prehistoryczne dolmeny Irlandii i neolityczna osada w Turcji, rzymskie ruiny, historyczna zabudowa europejskich miast i futurystyczna architektura przełomu wieków…
Rok 2027 bieży wielkimi korkami. Plany są…
.jpg)
.jpg)
Gratuluję wspaniałych podróży. Wiele krajów i różnych kultur zobaczyłaś. I oczywiście życzę pięknych wypraw w przyszłym roku 😍
OdpowiedzUsuńDziękuję bardzo! Podobnie jak Ciebie ciągnie mnie, żeby jeszcze coś ciekawego w świecie zobaczyć. Również życzę ciekawych i udanych podróży.
Usuń