Ihwa Maeul – „po drodze” na mury obronne Seulu

Budowę murów obronnych Seulu rozpoczął w 1396 roku król Taejo, pierwszy król dynastii Silla. Współczesne odbudowy i restauracje odtworzyły 70% z liczących osiemnaście i sześć dziesiątych kilometra średniowiecznych murów Seulu. 

(…) Informacja turystyczna zaopatrzyła mnie w mapy, mapki i foldery mające mi ułatwić poznawanie wiekowych umocnień. Mapki precyzyjnie określają poszczególne sekcje murów, podają liczbę kilometrów i czas, jaki przeciętny podróżnik potrzebuje na pokonanie danego odcinka. Wymieniają obiekty, które można „przy okazji” zobaczyć.

Jest pewne, że im więcej delikwent podejmujący wędrówkę wzdłuż murów będzie chciał zobaczyć, tym bardziej czas podany na mapce będzie za krótki. Obawiam się, że jestem takim właśnie przypadkiem.

 

(…) Nie zbaczając już nigdzie, kieruję się ku Bramie Wschodniej (Dongdaemun), jeśli ktoś woli – ku Bramie Wschodzącej/Rosnącej Życzliwości (Heunginjimun), która teraz, w XXI wieku, zajmując centrum ulicznego ronda, wygląda niczym bezludna wyspa wśród oceanu dwuśladów. 

Wejść do niej ani przejść przez nią nie można. A mury zaczynają się dopiero za jezdnią ronda i niezbyt stromym stokiem wspinają się do parku Naksan, czyli na górę Naksan (100 metrów nad poziomem morza). 

 

Najpierw na mojej drodze spotykam wioskę Ihwa Maeul. Określenie „wioska” to kwestia umowy, bo to integralna część Seulu. A patrząc z innego punktu widzenia, jest to galeria pod gołym niebem – efekt pewnego projektu artystycznego oraz doskonałe miejsce na plener fotograficzny. 

Ściany, mury, schody pokryte są muralami. Po jednych stopniach płyną olbrzymie ryby, na innych rozrzucono margerytki. 

 

Pod pędzlem jegomościa, który znieruchomiał na jednej ze ścian, właśnie zakwitły maki. W niewielkiej, stworzonej ręką artysty norce bawią się dwa szczeniaki. 

Gigantyczny ptak zostawił na murze gigantyczne skrzydła – po odstaniu w kolejce i mnie udaje się zająć właściwe miejsce, aby zrobić sobie zdjęcie ze skrzydłami u ramion.

 

Kilkanaście kroków dalej, już w parku ubranym w kolory jesieni, spokój i cisza. O, przystanek autobusowy – to nawet można tutaj dojechać autobusem miejskim. Ale cóż by to była za przyjemność!

Ścieżka biegnie teraz zewnętrzną stroną murów, zboczem góry. Miejscami są wysokie nawet na sześć metrów, gdzie indziej mają zaledwie metr lub dwa – w zależności od ukształtowania terenu. Tam w dole betonowa gęstwina wieżowców, aż po horyzont.

Więcej zdjęć z Ihwa Maeul: https://goo.gl/photos/aMYNZcjczUoh8YH76

Meksyk. Murale – brama do historii, sztuki i kultury… Cz. I.

José Raúl Anguiano (1915–2006) – Palacio Gobierno, Miasto Meksyk

…meksykańskiej oczywiście. Taki tytuł nosi prospekt dla zwiedzających SEP, czyli Secretaría de Educación Pública  (czyli po prostu Ministerstwo Edukacji).

E-Książka o Meksyku jeszcze nie powstała. Zanim powstanie (o ile powstanie), krótka opowieść – głównie obrazkowa – o jednej z moich meksykańskich fascynacji. O muralach. Najpierw cytat:

„W 1921 roku członkowie nowego gabinetu prezydenta Alvara Obregóna postanowili umocnić w narodzie świadomość własnej historii i kultury, w wyniku czego minister edukacji, filozof José Vasconcelos, zamówił u kilku artystów wielkie malowidła na ściany gmachów publicznych w centrum stolicy – miały przedstawiać epizody z historii kraju. Pierwszy mural namalował Diego Rivera na ścianach Escuela Nacional Preparatora. Tak narodził się nurt muralismo.”[1] 

Los Tres Grandes, Wielka Trójka meksykańskiego muralizmu to: Diego Rivera (1886–1957), David Alfaro Siqueiros (1898–1974) oraz José Clemente Orozco (1883–1949). Ich dzieła, oraz ich uczniów, następców i naśladowców, oglądałam niemal w każdej miejscowości, którą w mojej podróży po Meksyku odwiedziłam. Oto dalece niereprezentatywny przegląd tego co widziałam.

---

[1] Praca zbiorowa, Meksyk. Podróże marzeń, Warszawa 2005

Murale Diego Rivery w Palacio National (Pałacu Narodowym – siedzibie władz Meksyku i Archiwów Państwowych) zostały namalowane w latach 1929–1935. Murale zdobiące klatkę schodową i krużganek pierwszego piętra przedstawiają historię Meksyku – od czasów przedkolumbijskich, poprzez konkwistę, do odzyskania niepodległości w 1810 roku i rewolucji w 1910.

 

Diego Rivera często umieszczał na swoich muralach

portret żony, również artystki, Fridy Kahlo

Za najwybitniejsze murale Diego Rivery uważane są jego prace w Secretaría de Educación Pública – SEP (Ministerstwie Edukacji)  mieszczącym się w dawnym klasztorze dominikanów. 

120 fresków Diego Rivery pokrywa 1500 m² powierzchni ścian krużganków historycznych budowli przedstawiając sceny z dziejów Meksyku, również te przed konkwistą, i życie jego mieszkańców – ich pracę, naukę, walkę, cierpienie. I nadzieje.   

Muzeum de San Ildefonso, zbudowane zostało w XVI wieku jako kolegium jezuickie. W latach 1867–1978 mieściła się w nim Escuela National Preparatoria, prestiżowa szkoła dla nauczycieli. 

W latach 1923 – 1933 jego ściany zostały ozdobione muralami Rivery, Siqueirosa i Orozca.

Większość prac jest autorstwa Orozca. Pierwszy z lewej – poniżej: José Clemente Orozco –  "Cortés y la Malinche";  La Malinche lub Doña Marina (hiszpańskie imię przyjęte na chrzcie – tłumaczka i towarzyszka życia konkwistadora Hernána Cortésa).

C. Orozco – La ley y la justicia (1923-1924) czyli „prawo i sprawiedliwość”

Murale Clementa Orozca (namalowane w  latach 1942–1944) w kościele i szpitalu Jesús Nazareno, które zostały zbudowan na miejscu spotkania Hernána Cortésa z Montezumą w roku 1519.

 

 

La Sala de Arte Público Siqueiros – sala wystawowa zorganizowana w studiu Siqueirosa ofiarowanym przez artystę „ludziom Meksyku”.

Poniżej: murale Siqueirosa w sali wystawowej w La Sala de Arte Público Siqueiros.

Fragmenty muralu “Od Porfiriatu [okres rządów Porfirio Díaza (1877–1911)] do rewolucji”  Davida Alfara Siqueirosa w zamku Chapultepec w Mexico City (obecnie Narodowe Muzeum Historyczne).

„Reforma i Upadek Cesarstwa” – mural Clementa Orozca

w zamku Chapultepec w Mexico City

(obecnie Narodowe Muzeum Historyczne)