CR7. Funchal, Madera

 

Nie znam się na piłce nożnej, jednak to i owo nazwisko, znanych piłkarzy obiło mi się o uszy, a wizerunek zakodował w pamięci. Trudno zatem żebym nie zorientowała się, idąc korytarzami lotniska na Maderze, czyje popiersie podpisane „CR7” mijam. Tym bardziej, że wiedziałam, iż mój samolot ląduje na Funchal Cristiano Ronaldo Airport – czyli lotnisku im. Cristiano Ronaldo. 

 

Cristiano Ronaldo, a właściwie Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro, urodził się w Funchal, 5 lutego 1985 roku i jest chyba najbardziej znaną postacią współczesną pochodzącą z tej portugalskiej wyspy, której mieszkańcy, co zrozumiałe, biorąc pod uwagę popularność sport jaki uprawia i odnoszone sukcesy, nie zapominają o swoim sławnym rodaku. 

 

Popiersie na lotnisku (jest to podobno już druga wersja gdyż pierwszy wizerunek nie podobał się jego mamie) nie jest jedynym pomnikiem Ronaldo jaki mogę zobaczyć. Drugi stoi przed poświęconym mu muzeum przy placu CR7 (Praça CR7), stanowiącym część nadmorskiej promenady w Funchal. Muzeum nie zwiedziłam – ze względu na brak szczególnych zainteresowań piłką nożną było ostatnie na liście i zabrakło mi już czasu, aby je odwiedzić. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Niezależnie od estymy jaką darzą Ronaldo mieszkańcy wyspy, inni, anonimowi piłkarze zostali docenieni pomnikiem „Piłkarz” w innym miejscu na promenadzie. Chyba też pomnik przed Estádio da Madeira poświęcony jest ogółowi uprawiających tę dziedzinę sportu, nie znalazłam bowiem podpisu (ze szczególną dedykacją) dotyczącego tej metalowej konstrukcji w kształcie piłki. 

 

 

Na Stadion Madera natknęłam się przypadkowo, wracając któregoś dnia z kolejnego spotkania z lewadami[1]. Stadion został zbudowany w 1998 roku, w dość nieoczekiwanym miejscu, daleko od centrum, w dzielnicy Choupana. Po kilku zmianach nazwy i gruntownej renowacji w 2007 roku (kosztem dwudziestu milionów euro), Estádio da Madeira jest najnowocześniejszym (chociaż nie największym) stadionem Madery, traktowanym jako stadion narodowy, nieformalnie nazywanym Stadionem Cristiano Ronaldo. Jego imię, już formalnie, nosi natomiast tworzący razem ze stadionem kompleks sportowy, kampus młodzieżowy  (Cristiano Ronaldo Campus Futebol).

---

[1] Lewada to rodzaj kanału irygacyjnego typowego dla Madery. Kanały te powstały w XVI wieku. Więcej o lewadach – w jednym z kolejnych postów.

Funchal - inny fragment promenady

 

Rezerwat przyrody Bukit Timah. Singapur

Bukit Timah to najwyższe wzgórze Singapuru położone w pobliżu geograficznego centrum tego miasta-państwa, w odległości około dwunastu kilometrów od centrum. To niewysokie, liczące zaledwie 163,63 metrów n.p.m. wzniesienie porośnięte jest lasem deszczowym, stanowiąc jeden z największych skrawków tego typu lasu, jaki zachował się na terenie Singapuru. Nic zatem dziwnego, że stanowi dzisiaj rezerwat przyrody noszący taką samą nazwę jak wzgórze.

Bukit oznacza w języku malajskim wzgórze, Timah oznacza cynę. Nie wiem dlaczego taka nazwa, bo tereny te całe lata były wykorzystywane jako kamieniołom granitu. 

 

Historia Rezerwatu Przyrody Bukit Timah rozpoczęła się w 1882 roku. Wtedy to ówczesny superintendent Singapurskich Ogrodów Botanicznych, Nathaniel Cantley, otrzymał zadanie sporządzenia raportu o zasobach leśnych wyspy. W wyniku tej swego rodzaju inwentaryzacji zostało utworzono kilka rezerwatów leśnych, rezerwat Bukit Timah był jednym z pierwszych (1883). Mimo niewielkich rozmiarów (zaledwie 1,64 kilometrów kwadratowych) jest tym cenniejszy, że jako jedyny teren leśny nigdy nie był eksploatowany gospodarczo (w zakresie pozyskiwania drewna); kamieniołom był czynny jeszcze do połowy XX wieku. Dzisiaj kamieniołom służy wspinaczom skałkowym, a wytyczone szlaki umożliwiają spacery, w pewnym zakresie również uprawianie turystyki rowerowej.

 

Już po mojej wizycie (2009), cały teren był zamknięty blisko dwa lata – w okresie 2014–2015 dokonano kompleksowej renowacji infrastruktury turystycznej.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Różne źródła załączają długie listy okazów flory i fauny. Wędrując leśnymi ścieżkami Bukit Timah nie starałam się jednak rozpoznawać gatunków ciesząc się wszechobecną zielenią i podziwianiem roślin odmiennych od znanych z Polski. I bardzo ucieszyłam się, kiedy dziwne odgłosy dochodzące z gęstwiny okazały się tylko głośną „rozmową” dzikich indyków. 

 

 

Najpopularniejszym gatunkiem zamieszkującym na tym terenie są jednak makaki krabożerne zwane też makakami długoogoniastymi (też: makak krabojad, makak jawajski). Mimo, że prowadzą nadrzewny tryb życia, to nie w gałęziach drzew je widziałam, ale na ulicy, przed wejściem na teren parku, gdzie manifestowały, że są zwierzętami socjalnymi – całe stadko popisywało się bieganiem, skakaniem i  podtrzymywaniem więzi rodzinnych.

I chyba urokowi tego miejsca „zawdzięczam”, że zrobiłam zaledwie kilka zdjęć (dobrze, że chociaż tyle), zapisując to co widzę w pamięci wewnętrznej a nie na karcie aparatu fotograficznego.